چیزی که می‌گوییم مهم نیست، بلکه نحوه‌ی گفتن آن مهم است. در نویسندگی، نحوه‌ی گفتن چیزی سبک نامیده می‌شود و هر نویسنده‌ای سبک مختص به خودش را دارد. عناصر خاصی وجود دارد که هر سبک نوشتاری خوب باید داشته باشد. عناصری مانند کلمات ساده، جملات کوتاه و زبان واضح که خوانندگان را درگیر خود می‌کند. در عین حال که می‌خواهیم لحن منحصر به فرد خودمان در نوشته را حفظ کنیم، روش‌هایی وجود دارد که می توانیم با تعمق بیشتر در نحوه‌ی تنظیم کلمات و ساخت داستان خود، سبک نویسندگی خود را بهبود بخشیم.

سبک نویسندگی یعنی چه؟

صدا و لحن نویسندگی

سبک نویسندگی صدا و لحنی است که نویسنده از آن برای انتقال داستان یا بیان ایده استفاده می‌کند. هر نویسنده سبک نوشتاری شخصی خود را بر اساس نحوه‌ی استفاده از کلمات، سطح رسمیت نوشتار، ساختار جمله و رویکرد کلی آن‌ها به هنر نوشتن دارد. یک نویسنده‌ی خوب بسته به هدف متن خود از سبک‌های مختلف نوشتاری استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، وبلاگ‌نویسی لحن خودمانی‌تری دارد در حالی که نویسندگی برای کسب‌وکارها به زبان رسمی بیشتری نیاز دارد.

4 مدل سبک نویسندگی

سبک های نویسندگی

سبک‌ نویسندگی به‌طور کلی در چهار دسته قرار می‌گیرد. این انواع مختلف سبک‌های نویسندگی با توجه به هدفشان از یک‌دیگر تمایز دارند. نویسندگان ضمن استفاده از سبک شخصی در متن خود، از یکی از سبک‌های کلی زیر استفاده می‌کنند:

 

 

 

1. سبک تفسیری: نوشتن مقدماتی: سبک نویسندگی تفسیری برای ارائه واقعیت‌‌ها و اطلاعات به جای قصه‌گویی استفاده می‌شود. نمونه‌هایی از سبک نویسندگی تفسیری شامل کتاب‌های غیر‌داستانی، نویسندگی علمی، نگارش فنی و مقالات خبری است.

2. سبک توصیفی: سبک نویسندگی توصیفی از زبان مجازی و استعاری و جزئیات حسی برای ترسیم تصویری در ذهن خواننده استفاده می‌کند. شاعران از این نوع سبک نوشتاری در کارهای خود استفاده می‌کنند.

3. سبک روایی: سبک نویسندگی روایی دارای طرح، شخصیت و موقعیت است و در نویسندگی خلاقانه استفاده می‌شود. این سبکی است که نویسندگان از آن برای نوشتن یک رمان، داستان کوتاه یا فیلم‌نامه استفاده می‌کنند. نمونه‌هایی از سبک نویسندگی روایی شامل داستان کوتاه «پیرمرد و دریا» از ارنست همینگوی و «درخشش» استیون کینگ است.

4. سبک نویسندگی اقناعی: در سبک نویسندگی اقناعی نویسنده تلاش می‌کند بر خوانندگان تأثیر بگذارد تا قانع شوند و دیدگاهش را بپذیرند. نمونه هایی از نویسندگی اقناعی شامل توصیه‌نامه‌ها، نویسندگی آکادمیک ( مثل مقالات فلسفی و علمی) و مقدمه‌هایی که بر یک نامه‌ یا مدرک نوشته می‌شود است.

8 نکته برای بهبود سبک نویسندگی شما

نکاتی برای بهبود سبک نویسندگی

برای اینکه نویسنده‌ی بهتری باشیم، باید بدانیم که چگونه واضح و رسا بنویسیم و در عین حال مُهر خود را روی نوشته‌های خود بزنیم. برای بهبود سبک خود می‌توانیم این هشت نکته‌ی نویسندگی را دنبال کنیم:

1. واضح بنویسیم. نوشته‌ی خوب روشن و مختصر است. کلمات اضافه مانند قیدهای غیر ضروری و حروف اضافه که زیادی جا می‌گیرند و جمله را سنگین می‌کنند خط بزنیم. منظورمان را به صریح‌ترین شکل ممکن بگوییم.

 

2. کلمات خود را هوشمندانه انتخاب کنیم. روش های زیادی برای نوشتن جمله وجود دارد و کلمات مختلفی وجود دارد که می توانیم برای انتقال یک ایده انتخاب کنیم. همیشه از بین دو کلمه، کلمه‌ی ساده‌تر را انتخاب کنیم. از واژگان آشنا به جای کلمات بلند و دشوار استفاده کنیم. کلمات ساده برای همه‌ی خوانندگان روشن‌تر و آسان‌تر هستند. اگر برای انتخاب کلمه‌ی مناسب به مشکل برخوردیم، سایت واژه‌یاب منبع مناسبی است. می‌توانیم یک کلمه را جستجو کنیم و از بین کلمات مترادف آن بهترین واژه را انتخاب کنیم.

 

3. جملات کوتاه از جملات طولانی قدرتمندترند. یک داستان که پر از لفاظی و جملات بلند باشد از نفس می‌افتد و خواننده با آن همراهی نمی‌کند. درک جملات کوتاه آسان‌تر است و این چیزی است که خوانندگان از آن قدردانی می‌کنند. از تلاش پر کردن بیش از اندازه‌ی هر جمله خودداری کنیم. هر جمله باید حاوی یک فکر یا ایده باشد.

 

4. پاراگراف های کوتاه بنویسیم. پاراگراف‌های خود را کوتاه و قابل کنترل نگه داریم. هر پاراگراف باید شامل جملاتی باشد که از همان ایده پشتیبانی کنند. هضم پاراگراف‌های کوتاه راحت‌تر است. آنها همچنین چیدمان جذاب‌تری را در صفحه ایجاد می‌کنند. نویسندگی آکادمیک اغلب از پاراگراف‌های طولانی‌تر تشکیل شده است، زیرا آنها برای پشتیبانی از هر موضوع نیاز به اطلاعات بیشتری دارند. در نوشته‌های خودمانی‌تر، پاراگراف‌های کوتاه‌تر مناسب‌تر هستند.

 

5. همیشه از صدای فعال استفاده کنیم. از صدای فعال استفاده کنیم و به ساختار جمله‌ی «فاعل-مفعول-فعل» پایبند باشیم. این رساترین راه برای اظهار نظر ما است. با صدای فعال، فاعل در حال انجام کاری است که هیجان‌انگیزتر از صدای منفعل است که در آن کاری برای سوژه انجام می شود. صدای منفعل از نظر دستوری ممکن است صحیح باشد، اما جملات پیچیده و طولانی ایجاد می‌کند و روش ضعیف‌تری در ارائه‌ی اطلاعات است.

 

6. نوشته‌ی خود را مرور و ویرایش کنیم. قبل از اینکه داستان خود را به یک ویرایش‌گر حرفه‌ای بسپاریم، تصحیح اولین پیش‌نویس خود باید اولین مرحله در روند ویرایش باشد. نوشته‌ی خود را محکم و منظم کنیم، انتخاب کلمات و ساختار جملات خود را بررسی کنیم و صدای متن خود را برای بهبود سبک خود تیز کنیم.

 

7. از یک لحن طبیعی و مکالمه‌ای استفاده کنیم. سبک نوشتاری ما به صدای منحصر به فرد و اختصاصی ما متکی است. در منطقه‌ی امن خود ارتباط برقرار کنیم. به عبارت دیگر، مانند مکالمه بنویسیم. با افکار و صدای اصلی خود ایده‌ها را شکل دهیم و تمام تلاش خود را برای جلوگیری از کلیشه‌ها انجام دهیم. سبک نوشتاری ما باید بیانگر شخصیت ما باشد.

 

8. آثار نویسندگان معروف را بخوانیم. هر کتابی از مارک تواین را برداریم و بخوانیم، فوری خواهیم فهمید که این سبک نویسندگی او است، تنها با توجه به لحن داستان و کلماتی که استفاده می‌کند. نویسندگان بزرگ با سبک مختص به خودشان، مهر خود را بر روی نوشته‌هایشان می‌گذارند. همراه با آثار داستانی، کتاب راهنمای سبک‌شناسی Strunk and White’s The Elements of Style را برای یادگیری این‌که نویسندگان دیگر چگونه سبک خود را ایجاد می‌کنند بخوانیم. ( کتاب سبک‌شناسی نثر از دکتر سیروس شمیسا هم می‌تواند مفید باشد.) سپس همان کار را با نوشته‌های خودمان انجام دهیم.

***

منبع: Masterclass